Sultan Gümüş

Anlat İstanbul

Sultan Gümüş

gumusultan@outlook.com

Yazarın Diğer Yazıları

‘Yol’unuz Açık Olsun… - 25.09.2018

Entel Köy Efe Köye Karşı - 17.07.2018

BİR EGE GEYİĞİ DONDURMAM GAYMAK - 10.07.2018

Düpedüz ‘İyi Sinema’ - 03.07.2018

Memento - 26.06.2018

Fahrenheit 451 - 19.06.2018

İsmiyle Müsemma Bir Film :Bulantı - 05.06.2018

Aylardan Mayıs… Mayıs Sıkıntısı - 29.05.2018

İnsan Ruhunun Karanlık Dehlizlerine Yolculuk - 22.05.2018

Yeşil Yol - 01.05.2018

OSCAR’LIK BİR FİLM: HUGO - 26.04.2018

Amelie - 10.04.2018

1984: Önceden Yazılmış Bir Tarih - 27.03.2018

Limit Yok - 13.03.2018

Ölen Bir Eğitim Sistemi İçin! - 06.03.2018

Bir Biyografi, Bir Kitap, Bir Film: Sol Ayağım - 27.02.2018

Bir Dönemin Toplumsal Evrimi: Züğürt Ağa - 20.02.2018

Hayatın Üçlemesi: Bal, Süt, Yumurta - 13.02.2018

Mustafa Hakkında Her Şey - 06.02.2018

Hayali Bir Düşman: Tepenin Ardı - 30.01.2018

Tabutta Rövaşata - 24.01.2018

KARANLIKTAKİLER - 16.01.2018

Neşeli Günler - 09.01.2018

Her Çocuk Özeldir - 03.01.2018

The Pianist - 26.12.2017

Slumdog Millionaire - 19.12.2017

Küllerinden Doğan “Kağıt” - 13.12.2017

Three Idiots - 05.12.2017

Kaplumbağalar da Uçar - 28.11.2017

Cennetin Çocukları - 21.11.2017

Kirazın Tadı: Yaşamaya değecek bir şey - 16.11.2017

Soraya’yı Taşlamak - 07.11.2017

İnception / Başlangıç - 01.11.2017

Büyük Adam Küçük Aşk - 24.10.2017

LEON - 17.10.2017

MUSTANG - 10.10.2017

Sevmek Zamanı - 03.10.2017

SEÇİMLERİN VE SEVGİLERİN TÜRKÜSÜ SELVİ BOYLUM AL YAZMALIM - 26.09.2017

Canım Kardeşim - 19.09.2017

Hayvan Çiftliği - 12.09.2017

Vesikalı Yarim - 06.09.2017

Küçük Prens - 29.08.2017

The Truman Show - 15.08.2017

Hakkâri’de Bir Mevsim - 08.08.2017

Ben “Bir Zamanlar Anadolu’da” iken - 01.08.2017

Edebiyattan Sinemaya Yolculuk - 25.07.2017

Edebiyattan Sinemaya Yolculuk - 18.07.2017

İstanbul ve gece. 5 hikaye. Birbirinden çok ayrı gibi görünen bu hikayeleri birleştiren bir tek şey vardır. Hepsi eski peri masallarına benzerler. Senaryo bir çingene klarnetçiyi Fareli Köyün Kavalcısı’na dönüştürür. Kırmızı Şapkalı Kız bir mafya kuryesidir. Cindirella ise talihsiz bir fahişe. Katilinden kaçan “dünya güzeli” bir prenses. Beyoğlu ormanında 8. cüceyle karşılaşır. İstanbul bataklığına yeni gelmiş bir Kürt genci Uyuyan Güzel ile tanışır. 5 ünlü masal, İstanbul gecesinde bir belirir bir kaybolur. Sıradan hayatların içinde masalımsı pırıltılar yanar ve söner. Yüzyıllardır dilden dile dolaşan, defalarca sinemaya ve tiyatroya dönüştürülen ya da kaynaklık eden bu beş önemli masal, İstanbul’un eşsiz güzelliği ve görünmeyen alemleriyle birlikte bu büyülü şehirde geçen beş hikayeye dönüşüyor. Ancak bu kez her şey beklediğimizden daha kirli. Birbirlerini ortak noktada buluşturan tek şey ise içtenlikle kurulmuş masal ruhları oluyor. Beş ayrı yönetmen tarafından çekilen bu beş farklı hikaye bu anlamda sinemamızın öncül yapıtlarından biridir.

Dokuz Eylül Üniversitesinden mezun Ümit Ünal, Kudret Sabancı, Selim Demirdelen, Yücel Yolcu ve Ömür Atay aynı masalda buluşturur fikirlerini. Birbirleriyle bağlantılı 5 ayrı öyküyü anlatıyor yönetmenlerimiz. Ve bir masallar kenti olduğunu düşündüğü İstanbul fonunda, beş klasik batı masalının üzerine kuruyorlar öykülerini. Bunlardan ilki olan Fareli Köyün Kavalcısı’nda kendinden genç bir kadınla evli bir klarnetçinin; Pamuk Prenses’te öldürülen bir mafya babasının kızının; Külkedisi’nde bir prensin gelip kendisini kurtarmasını umut eden bir transseksüelin; Uyuyan Güzel’de biraz yemek bulma umuduyla girdiği köşkte hayal dünyasında yaşayan bir kadınla karşılaşan bir Kürt gencinin ve Kırmızı Başlıklı Kız’da hapisten yeni çıkan bir uyuşturucu kuryesinin öyküsü anlatılıyor.

O sıralar çok fazla sayıda göç alan İstanbul’dan insanları uzaklaştırmak içinde yapılan film gerçeğe de ayna tutuyor. Taşı toprağı altın dediğimiz İstanbul’un peri masalları gibi olmadığına yeniden hep yeniden vurgu yapıyor. Film bir radyo piyesi şeklinde seslendirilerek başlıyor ve o dramatik anlatısıyla “bir varmış bir yokmuş” diyerek masala başlıyor. Ama ne masal! İzledikten sonra gözlerimize uyku girmeyen bir masal. Kız Kulesi’ne, Galata’ya olan aşkımızın söndüğü bir masal. Sonunda duymaya alışık olduğumuz ve aslında o sonu duyunca tatmin duygusu yaşayacağımız bir “onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine” anlatımı ile karşılaşmadığımız bir masal. Kötü adamların yaptıklarının yanlarına kar kaldığı, iyi adamların da enayiliklerine doymadığı bir masal. Bu da yaşadığımız hayata benzemiyor mu aslında? Diğer cüce kardeşleri tarafından dışlanan, sahipsiz ve tuhaf göründüğü için hakarete uğrayan kimi zaman tecavüz edilen bir cüce.

Toplumda var olan ötekileştirmeye öylesine vurgu yapıyor ki bundan kaçamıyoruz. Cüceyle birlikte kötü adamlardan kaçmak için yer altına sığınan ve kaçtıkça duvarlarda beliren tablolar adeta imgelere boğuyor bizleri. Ve içlerine girdikleri tünel hem bir yer altı mafyasını hem İstanbul’un lanetli yüzünü hem de içinden bir türlü çıkamadığımız yaşamı simgelemiyor mu? Cinderella’nın ayakkabısını bulan bir prens olsun isterdik. Ancak Cindirella’nın koştuğu yer Haydarpaşa Garı ve arkasından kovalayan onu satmaya çalışan patronuydu. Ne yazık ki Cindirella kötü adamlardan kaçtıktan sonra ne prensine kavuşabildi ne de prenses olabildi. Prens ölmüştü ve prenses olmak için yeterli vasıflara uygun değildi. Çünkü prensimizin aşık olduğu Cindirella toplumda en çok yadırgadığımız, helak olmasını istediğimiz, ibretlik olarak gösterdiğimiz bir transseksüel. Bir prensimiz daha vardı bizim. Uyuyan güzelin düşlediği, onu öperek uyandıracak olan yakışıklı, beyaz atlı prens. Ancak gördüğümüz prens ne öperek uyandırdı uyuyan güzeli ne de yakışıklı ve zengindi. Türkçe konuşmayı bilmeyen, günlerce İstanbul’da aç kalan, Kürt olduğu için dışlanan, Türkçe bilmediği için askerdeyken sürekli dayak yiyen bir prensti.

Sonunda kavalcımız aldı eline klarneti bastı notalarına. Her notaya basışıyla toplandı prenslerimiz ve prenseslerimiz etrafına. Hep birlikte çıktılar merdivenlerden ve toplandılar meşhur İstanbul köprüsünde. Filmlere konu olan, gördükçe “ah sen neymişsin be İstanbul” dediğimiz, insanların denize olta attıkları o köprüde. Haydi gidelim buralardan dedi kavalcı. Mahallenin yakışıklı delikanlısıyla kendisini aldatan karısına isyan eder gibi gidelim bu şehirden dedi. Belki bir yerlerde umut vardır. Haydi gidelim İstanbul’dan.